‘Het lijkt wel of mijn lichaam een herinnering heeft die ik niet meer weet’

reincarnatie (2)

Ervaring van een reïncarnatiesessie:

Ik vind het eigenlijk een beetje raar om mijn probleem bij de therapeut neer te leggen, omdat het nogal vaag is. Tenminste, ik vind het zelf vaag en lastig uit te leggen waar het nou echt om gaat. Maar ik doe een poging.

Ik leg uit dat ik regelmatig, en al zo lang als ik me kan herinneren, een soort heimwee voel, een verlangen naar ‘thuis’. Ik weet niet waar ‘thuis’ is, want ik voel me in mijn eigen huis ook wel thuis. Maar toch voel ik soms een gemis.

In deze maatschappij voel ik me vaak niet erg op mijn gemak.

Onverklaarbaar gevoel van heimwee

Bepaalde countrymuziek geeft me een geborgen, troostend gevoel. Dat is heel fijn om te voelen, maar gek vind ik dat wel.

Als de therapeut me vraagt te focussen op dat gevoel van gemis, die heimwee, dan voel ik dat in mijn maag en borst en daar voel ik ook verdriet bij. Het maakt me emotioneel, voel ik. Ik zeg: “Het lijkt wel of mijn lichaam een herinnering heeft die ik niet meer weet.”

Ik vind het wel fijn om dit zo te bespreken omdat het er ook helemaal mag zijn. Ze vindt me niet gek en vraagt heel belangstellend naar hoe dit voor me is.

Hulp van het onbewuste

Ik stem in met haar voorstel om in trance te gaan onderzoeken waar dit gevoel vandaan komt. Ze zegt dat mijn onbewuste me hierbij gaat helpen en dat ik alleen maar haar stem hoef te volgen.

In de sessie krijg ik beelden en gevoelens door die ik absoluut niet had verwacht.

Want natuurlijk heb ik in de loop van de jaren zelf bedacht waar dit gevoel vandaan zou kunnen komen en had ik daar een beeld van gevormd. Ik wilde kijken of ik dit beeld kon bevestigen tijdens deze reïncarnatiesessie.

Heel bizar is, dat ik ‘mijn’ beeld niet op kan roepen en dat er iets heel anders naar voren komt.

Een film uit het verleden

Het lijkt op een scene uit een westernfilm. Ik zie oude winkeltjes en houten veranda’s. Op de zandweg die door het dorpje loopt bewegen mensen zich lopend voort of op paarden.

Ik heb het gevoel dat ik deze mensen ken.

Ik zie mezelf, maar ik zie er anders uit dan nu. Ik heb, net als de andere mensen, kleding aan die past in de setting waar ik me in bevind. Het is een heel ander leven, lang geleden. Ik ben verrast dat het beeld zo duidelijk is. Wie ik ben, wat mijn naam is en wat ik daar doe.

Ik zie dat dit een fijn leven is met lieve mensen om me heen. Ik voel geborgenheid, warmte, steun en verbondenheid.

Hartverscheurend verdriet

Als een film zie ik dit leven voorbijgaan en word ik steeds ouder, totdat de tijd komt dat ik als ziel afscheid moet nemen van dit lichaam en dit leven.

Ik voel dat ik niet klaar ben om door te gaan. Het voelt zo verdrietig om dit leven los te laten.

“Wat is hier nodig?”, vraagt de therapeut.

Ik weet het wel, maar pfff… wat vind ik dát moeilijk…

Ik voel dat de tranen over mijn wangen stromen als ik zeg: “Acceptatie.

Acceptatie dat dit leven klaar is en dat het tijd is om los te laten. Dit leven was maar een stukje in de tijd en dat is nu afgelopen.”

De therapeut helpt me om de verbinding, die nog zo sterk aan dit leven hing, los te maken. Het voelt hartverscheurend, maar ik voel dat het nodig is.

Heling en afsluiting

Het verdriet wordt geheeld en de therapeut zegt dat ik het gevoel van de geborgenheid en de warmte met me mee kan nemen. Dat voelt fijn.

De sessie wordt op een mooie manier afgerond en we praten nog even na. Ik ben heel blij met deze ervaring en ben benieuwd hoe dit de komende tijd gaat doorwerken.

Heb jij ook bepaalde gevoelens die je niet goed kunt plaatsen en zou je met hypnotherapie willen onderzoeken waar ze vandaan komen?

Stuur me even een mailtje!

sigrid@leefontspannen.nl

Groetjes,

Sigrid.